Deze foto's geven u en indruk van de geslaagde Culturele middag 2014. U kunt de foto's vergroten door er op te klikken.









 

 

 

Culturele middag 2014

Op 24 september was de zaal van Café ‘t Zand weer goed gevuld met KBO-leden.

Voorzitter Jan van de Schoot heette iedereen welkom en vertelde dat Marietje van der Heijden onlangs een onderscheiding heeft ontvangen in de vorm van een zilveren speld die zij kreeg voor haar grote verdiensten voor KBO Oirschot.
Daarnaast riep hij alle leden op om dinsdag 7 oktober om 20.00 u naar het Gemeentehuis te komen om te protesteren tegen het plan om de Oirschotsedijk verder af te sluiten voor autoverkeer. Zeker voor ouderen zou het heel vervelend zijn voortaan over de snelweg bijv. naar het ziekenhuis te moeten rijden.

Hierna begon het optreden van De Vrolijke Vijf, twee mannen en drie vrouwen die met keyboard, gitaren, accordeon en veel zang ons zouden gaan vermaken. Ze begonnen met een valse start want het eerste liedje werd gestopt met de opmerking “We moeten toch met het openingslied beginnen” en dat gebeurde dan ook.
Na drie liedjes vielen de eerste opmerkingen: “mooi, leuk, goed hoor”. Daarna waren er in de zaal voeten en benen te zien die in de maat van de muziek op en neer bewogen en soms begon het applaus al voordat het lied afgelopen was. De sfeer zat er al aardig in.
“Een onsje geluk” van Frans Bauer viel goed in de smaak ook al zouden sommigen er wel een kilo van willen.

Plotseling kwam er een speciale gast binnen, een mooi geklede vrouw met een Brabantse poffer op die een verhaal vertelde over het boerenleven van vroeger op het platteland. Er werd volop geknikt bij herkenning.
Toen “Och was ik maar bij moeder thuis gebleven” ingezet werd, kwam de zaal echt los, uit volle borst zong iedereen mee:            
Ik kan niet slapen en niet eten,
want ik kan je niet vergeten,
met je rode mond,
je blauwe ogen,
je haar zo blond.

Bij de versie van ‘Boer zoekt Vrouw’, waarvoor in deze ruimte wel heel veel keus was, zagen we na enkele verkleedpartijen steeds een andere vrouw op het podium of bij een van de mannen op schoot. Alle handen gingen deinend de lucht in terwijl er flink meegezongen werd.

Een nieuwe aankondiging zorgde voor een schitterende reactie. Er werd verteld dat de meesten van ons al veel mooie jaren gehad hadden, vaak met kinderen en kleinkinderen, soms zelfs met achterkleinkinderen, maar de mooiste jaren zouden nog komen. Naast me hoorde ik iemand zeggen: “Dan moeten ze toch wel snel komen!”.

Het was weer een fantastische middag  en behalve De Vrolijke Vijf verdiende ook de organisatie een dik applaus!