Nieuws in het kort



Agenda

Wlt u snel weten welke activiteiten er deze maand binnen onze vereniging zijn, klik dan op de agenda voor een compleet overzicht.












 

 

 


Mijmeringen op een bijzondere plaats

Door Kees Smits

 


De uitbraak van het corona virus houdt de wereld al bijna een half jaar in de greep. De kranten staan er vol van en op de tv bepalen virologen en aanverwante wetenschappers de actualiteit. Premier Rutten kwam eerder terug van vakantie om ons te waarschuwen om toch vooral niet te verslappen met de bekende huis tuin- en keukenmaatregelen. Volhouden is zijn adagio! Voor veel mensen is de leefwereld plotseling een stuk kleiner geworden. Geen buitenlandse vakanties, thuiswerken, sporten in aangepaste vorm en liefst alleen kleinschalige bijeenkomsten met vrienden en familie. Vooral jongeren zijn de beperkingen helemaal zat. Hopelijk kunnen zij straks toch weer naar school om daar vrienden en vriendinnen te ontmoeten. Voor jongeren voorziet die sociale context in een levensbehoefte. Ook voor ouderen van onze KBO valt veel stil. Geen kaartmiddagen, geen kienen, geen dagreisjes, geen computerlessen om maar wat te noemen. Ook ik mag mij inmiddels al heel wat jaartjes rekenen tot de groep senioren. Ik zit dankzij corona tegenwoordig vooral meer op de fiets en geniet dan in de buitenlucht vooral van de natuur in de omgeving van ons dorp. Zo kwam ik onlangs terugkerend van een fietstochtje toevallig in de buurt van het rooms-katholiek kerkhof. Voor mij een plek waar ik al jaren niet meer was geweest. Waarom eigenlijk? Probeer ik iets te verdringen? Het gekke is, dat ik op bijna alle buitenlandse vakanties wel even binnen wip op een kerkhof maar niet in mijn eigen woonplaats. Ik heb rond gelopen op kerkhoven in Polen, Roemenië, Bulgarije, Spanje, en Portugal om maar enkele voorbeelden te noemen. Misschien een gekke belangstelling? Ik vond het altijd mooi om te zien hoeveel zorg in andere culturen aan overleden familieleden wordt besteed. Opvallend vond ik ook dat in sommige landen het kerkhof echt een sociale ontmoetingsplaats is. In Polen zag ik soms hele families in de schaduw van een eikenboom buurten en picknicken. Ik dacht dan bij mezelf waarom ook niet? Terugkerend naar het RK kerkhof in Oirschot. Als je een maal door de poort bent overvalt je een bepaalde rust en ingetogenheid. Enkele mensen zag ik bezig met de verzorging van het graf van een dierbare. Ik raak al snel in gesprek met een dame op leeftijd, die samen met haar kleinzoon het graf van haar overleden man bezoekt. Was het toeval of moest het zo zijn? Met haar overleden man had ik jaren geleden in hetzelfde ziekenhuis een kamer gedeeld. Wij konden nog enkele mooie herinneringen ophalen. Lopend langs de verschillende graven en kijkend naar de opschriften kwamen veel bekende personen voorbij. Ik ging dan terug in mijn herinnering. Wat hadden wij ooit samen beleefd of gedaan? Wat had hij of zij ook weer voor beroep? Zouden de kinderen nog in Oirschot wonen? Bij mijn rondgang langs de graven kwam spontaan een gevoel van dankbaarheid in mij op. Ik realiseerde me dat ik nog steeds in betrekkelijk goede gezondheid op deze aarde mag rondlopen en dagelijks kan genieten van familie en vrienden. Dit fijne gevoel dank ik aan deze bijzondere plek. Die ervaring wist corona niet uit.